Hij is wat afgeleid deze ochtend, bedenk ik me terwijl ik me op het volgende patiëntendossier probeer te concentreren. Maar goed, als laatstejaars geneeskundestudent is dit zijn laatste stage vooraleer hij zijn groot klinisch eindexamen dient af te leggen. Misschien speelt de stress op?
Wanneer hij zijn gsm weer in zijn broekzak steekt, merkt hij mijn bedenkelijke blik op. “Alles in orde?” pols ik. Waarop hij me voorzichtig vraagt of ik even tijd heb voor een persoonlijke casus. Zijn vader lag gisteren op de spoeddienst. “Ik heb hem nochtans onderzocht en zijn laboresultaten zagen er goed uit. Heb ik iets gemist?”
Vrienden en familie behandelen? Dat doe ik liever niet
Samen bekijken we alle beschikbare gegevens en durven we concluderen dat een diagnose van galstenen weinig waarschijnlijk is – net zoals onze spoedcollega’s hem hadden verzekerd. Toch blijft zijn vader volhouden dat dit de oorzaak van zijn klachten is. Stilletjes vertelt mijn stagiair dat hij denkt dat het mogelijks gewoon om een verrekte spier gaat, maar dat wil zijn vader blijkbaar niet horen.
In dat laatste vindt hij veel herkenning: “Ik had zo’n schrik dat ze op de spoeddienst wel galstenen zouden vinden!” Als mondeling schouderklopje geef ik hem mee dat hij wat mij betreft klaar is voor zijn examen. Hij heeft hier zijn klinisch redeneren bewezen én durft iemand geruststellen indien alarmsymptomen ontbreken. Dat is niet evident voor iemand die aan het begin van zijn carrière staat. Monter staat hij op om de volgende patiënt binnen te roepen.
Tijdens het avondeten trekt mijn gsm mijn aandacht. Een vriendin stuurt bezorgd een foto door van een huiduitslag bij haar peuter. Ze zegt dat ze weet dat ik niet aan het werk ben, maar vraagt of ik toch eventjes snel kan kijken. Ik voel mezelf weer even onzeker als mijn jonge collega deze ochtend. Ik stel enkele bijkomende vragen vooraleer ik ook haar gemoedsrust geef. Daarnet had ik het nog over grenzen aangeven, maar dat blijkt nog steeds niet evident.
