“Wat was je aan het vieren vanavond?” tracht ik de stilte te doorbreken terwijl ik het steriele veld uitspreid. Hij stond daarnet beteuterd aan het onthaal van de praktijk, met een bebloede handdoek rond zijn hand gewikkeld. Eerder deze avond is het partje limoen niet in zijn derde gin-tonic beland, het keukenmes wel in zijn duimmuis.
“Het overlijden van mijn vrouw één jaar geleden”, mompelt hij. Onmiddellijk heb ik spijt van mijn luchtige vraag. “Sorry”, stamel ik. Met mijn steriele handschoenen aan kan ik weinig medeleven tonen, buiten een miniem klopje op zijn ontsmette duim. Daarbij haakt hij zijn vinger in de mijne en knijpt hij stevig. Ik veronderstel dat hij mij de onhandige ijsbreker vergeeft. Misschien is hij zelfs dankbaar dat hiermee het onderwerp aangesneden is? Mijn blik vangt de zijne niet, want hij staart in de lamp die mijn werkveld belicht. Zoekt hij het witte licht aan het einde van de tunnel?
Niet elke wonde laat zich hechten
Bij de eerste steek geeft hij geen krimp. Mijn verdoving blijkt goed te werken, of is het de roes van zijn sterke drank? Alsof hij mijn gedachten kan lezen, vertelt hij hoe de twaalf maanden zonder haar voorbij vlogen in een waas, en tegelijkertijd elke dag eindeloos traag vooruit leek te gaan. Hoe de drank zijn verdriet temperde. Want hoe ga je om met het verlies van je partner? Piekerend probeert hij zijn laatste woorden aan haar op te roepen, zonder resultaat.
“Afscheid kunnen nemen, is belangrijk voor de verwerking”, fluister ik wanneer ik de tweede steek knoop. Hij zal de traan in mijn ooghoek wel opmerken. Ik herbeleef plots intens de laatste knuffel van mijn grootmoeder, waarmee ze haar liefde uitte, omdat ze die niet met woorden kon overbrengen. Alleen lijkt deze heer ook met zulke lichamelijke nabijheid te worstelen. “Ik wou dat ik mijn dochters wel kon vertellen hoe graag ik ze zie.” De suggesties van zijn omgeving om een psycholoog op te zoeken, heeft hij tot op heden naast zich neergelegd. Kan hij wel geholpen worden als hij zich niet kan uiten? De vele flessen in zijn glascontainer vertellen alleszins wel een verhaal, dat ook zijn kinderen niet ontgaat. De ene drinkt met hem mee, de andere ontwijkt hem steeds vaker. Hij schaamt zich voor beide uitkomsten.
Tijdens het afwerken van de derde steek bedankt hij me voor het gesprek. Hoewel ik zo goed als niets gezegd heb, lijken we elkaar wel begrepen te hebben. Hij maakt aanstalten om te vertrekken, neemt mijn uitgestoken hand aan en trekt me onverwachts in een stevige knuffel. Dat is geen manier waarop ik gewoonlijk afscheid neem, maar wanneer hij me snikkend loslaat, besef ik: niet elke wonde kan met een hechting worden genezen.
