Nieuwsgierig haal ik de volgende patiënt uit de wachtzaal. Volgens ons medisch dossier zag hij al een drietal jaar geen enkele dokter. Wat brengt hem dan plots naar hier? Casual chic gekleed wandelt hij vlot achter me aan, al valt het me op dat hij bedrukter overkomt dan op zijn pasfoto, die in zijn quasi leeg dossier staat opgeslagen. Gewoonlijk constateer ik het omgekeerde: pasfoto’s zijn meestal niet de meest flatterende weergave van een persoon.
Hij grinnikt wanneer ik deze bedenking luidop verwoord, maar zijn ogen lachen niet mee. Alsof hij die gedachte kan lezen, stamelt hij: “Ik heb het gevoel dat ik volledig leeg ben, dokter.” Het zijn woorden die zijn partner hem influisterde, want hij kon zelf zijn vinger niet leggen op het ongemakkelijke gevoel waarmee hij al enkele maanden rondloopt. Natuurlijk had hij zelf wel al opgemerkt dat hij slechter slaapt, misschien zelfs een korter lontje heeft. Hij voelt zich schuldig naar zijn gezinsleden toe, omdat hij zich niet meer de aangenaamste partner of vader voelt. Hij merkt inmiddels ook op dat hij zich naar zijn werk moet slepen, en daar ook niet meer kan presteren zoals voordien. Nochtans leefde hij tot voor kort voor zijn job.
Je laadt pas op wanneer je het geluk weer vindt
Waar ligt het keerpunt van zijn gemoed? Ik zie hem in gedachten de voorbije maanden aflopen. Zijn blik wordt weer helder wanneer hij beseft dat de overname van zijn bedrijf door een externe firma het startsein moet zijn geweest. Na jaren aan het roer te hebben gestaan, is hij opeens onderworpen aan de beslissingen van anderen. Hoewel hij hoopte dat minder verantwoordelijkheid meer mentale rust zou brengen, blijkt het omgekeerde waar. Onverwachts botst hij op een morele stress: hij kan zich niet scharen achter de nieuwe richting die de kersverse manager uitstippelt. De onvrede borrelt, overheerst en verlamt.
Uit zijn verhaal haal ik verschillende elementen die mijn vermoeden van een burn-out versterken. Wanneer we ze samen overlopen, vult hij de puzzel verder aan. Het laatste stukje legt hij met een zucht: “Ik ging er altijd van uit dat burn-outs voortkomen uit de onmogelijkheid om hard te werken.” Vandaag leert hij: niets is minder waar. Het belang van een ondersteunende, goede werkomgeving met een beleid waarin je gelooft, is van essentieel belang. “Tijd voor verandering?” vraagt hij vertwijfeld. “Tijd voor rust”, concludeer ik. Pas wanneer je je weer jezelf voelt, kan je de goede beslissingen voor je toekomst maken. Voor hij met zijn afwezigheidsattest vertrekt, druk ik hem nog op het hart: “Het is niet omdat ik je thuis schrijf, dat je thuis moet blijven. Ga alstublieft naar buiten, leuke activiteiten ondernemen. Je laadt pas op wanneer je het geluk weer vindt.”