Lezers delen al dan niet anoniem hun verhaal met Plus Magazine. Soms om te ventileren, soms met een kritische insteek.
Mijn man leed aan frontotemporale dementie en parkinson. Twintig jaar lang waren we elkaars beste bondgenoot. Daarna volgden twee jaren van een bijzonder snelle aftakeling. In zijn hoofd maakte hij verre reizen, terwijl hij zich lichamelijk steeds moeilijker kon verplaatsen. Het enige ‘geluk’ was dat hij mij nog herkende.
Jaren geleden hadden we allebei, via de gemeente, de nodige stappen gezet om een voorafgaande wilsverklaring rond euthanasie in orde te brengen. Maar in onze situatie bleek dat document niet te volstaan. Mijn man moest zijn keuze telkens opnieuw bevestigen bij verschillende artsen.
In momenten van helderheid uitte hij zijn angst voor de last die hij dag en nacht zou worden. In zo’n moment vertelde hij dat hij op mij rekende om zijn wil te respecteren. Ik moest hem uitleggen dat die eerdere regeling ons niet echt verder hielp. Meteen vroeg hij om zijn neuropsychiater te zien, om een weg te vinden die wél strookte met zijn wens. We werden doorverwezen naar een ziekenhuisdienst die ons kon begeleiden en mijn man putte uit zijn laatste reserves om zijn keuze te bevestigen. De arts vroeg of hij de draagwijdte begreep. Hij knikte vol overtuiging – al vond hij het woord ‘euthanasie’ niet meer. En toen ze vroeg wanneer hij het wilde laten gebeuren, antwoordde hij zonder aarzelen: “Nu.”
Onze huisarts zei achteraf: “Gelukkig was er nog een venster van helderheid.” Want als mijn man op het laatste moment had gezegd dat hij niet wist wat het was, of dat hij het niet wilde, had de euthanasie niet kunnen doorgaan. Dan was ik uiteindelijk gedwongen geweest om gescheiden van hem te leven en hem te plaatsen in een instelling waar hij niet wilde eindigen. Doorheen het hele proces bleef hij opmerkelijk aanwezig en vastberaden. Die sereniteit, dat besef, dat het voor ons allebei de juiste beslissing was, verdient mijn diepste bewondering.
Waarom dit lange verhaal, dat eigenlijk alleen ons aangaat? Omdat ik het gevoel heb dat de wetgever onvoldoende beseft hoe zwaar dit is. Mensen regelen euthanasie vaak ‘vooraf’ om te vermijden dat het op het einde onmenselijk moeilijk wordt. In ons geval heeft de wet ons tijd afgenomen: maanden waarin we nog samen hadden kunnen zijn, in plaats van te moeten wachten op een steeds kleiner wordend moment van wilsbekwaamheid.
De regelgeving zou menselijker kunnen zijn. Als iemand vóór dementie duidelijk en herhaaldelijk zijn wil uit, zouden familie en medisch team samen het juiste moment moeten kunnen bepalen. Het leven evolueert, en keuzes rond het levenseinde ook.
Naam bekend bij de redactie.
Reageren? Of heb je een bijzonder verhaal dat je graag wil delen met Plus Magazine?
Aarzel niet om ons te contacteren via redactie@plusmagazine.be of per brief aan Plus Magazine, Raketstraat 5, 1130 Brussel.
