Psychologie-expert Marleen Beevers, gespecialiseerd in gedrag en identiteit:
“Als het over onze ogen gaat, zijn we briljante ontkenners. Onze gevoelens lopen vaak een paar stappen voor op ons gezond verstand. Zolang we onszelf willen zien als jong, zelfstandig en ‘in orde’, kiezen we spontaan voor de makkelijkste uitleg: het zal wel de drukte zijn, of de schermen. We merken dat we knijpen, fronsen of hoofdpijn hebben, maar deze uitleg voelt veiliger dan toegeven dat onze ogen veranderen, want dat raakt aan leeftijd, controle en soms ook schaamte. Het klinkt een stuk lichter te zeggen dat je moe bent dan toe te geven dat je niet meer goed ziet. Psychologen noemen dit een vorm van cognitieve dissonantie: zodra feiten ongemakkelijk worden, zoeken we een verklaring die minder botst met ons zelfbeeld. Zo blijven we soms maanden in een wazige tussenfase hangen.”
