Fietsen met zicht op Venetië

Ingesloten tussen de uitlopers van de Dolomieten en de blauwe wateren van de Adriatische Zee ligt Veneto, een fascinerende regio vol culturele stadsparels, kleurrijke dorpjes en golvende heuvelzones. We trekken met de fiets door de streek, met als einddoel Venetië.

Bij zonsopgang neem ik de trein in Brussel en ’s avonds arriveer ik in Mestre, een wijk op het vasteland die via een brug in verbinding staat met Venetië. De fietstocht vertrekt namelijk vanuit Mestre en komt er na zes dagen terug aan. Meteen verwen ik mezelf in het hotel-restaurant met een smeuïge risotto en een glas wijn.

Best behapbaar

Om mijn bagage hoef ik mij tijdens de zesdaagse fietstocht niet te bekommeren, die wordt iedere dag naar het volgende hotel gebracht. Ook verkeerd rijden is geen optie. De route is namelijk beschikbaar via de app Ride with GPS. Denk aan de nauwkeurigheid van Waze, maar dan in een fietsvriendelijke versie, en uitgetekend langs kanalen, rivieren, fietspaden, grindpaden, boswegen en andere charmante routes.

Relaxen is de boodschap, want je kan vertrekken wanneer het je uitkomt en je fietst op je eigen tempo. De dagelijkse afstanden schommelen tussen de 45 à 70 km. Dat is zelfs voor sporadische fietsers best te doen. Je kan stadsfietsen of e-bikes huren. Ik ga voor een stadsfiets met 21 versnellingen.

Op naar Padua

Op de eerste fietsdag gaat het naar Padua en Montegrotto Terme. Maar de eerste opdracht is Mestre verlaten, want de wijde omgeving van Venetië is een sterk geïndustrialiseerde zone. Een aangenaam fietspad langs het Brenta-kanaal leidt me uiteindelijk naar het platteland. Onderweg passeer ik enkele pronkerige middeleeuwse villa’s, een verwijzing naar vroegere tijden toen Venetië een van de rijkste stadsstaten ter wereld was.

Padua is de eerste historische stad op de route, beroemd om zijn universiteit en doordrenkt van Italiaanse flair en gezelligheid. Het einddoel die dag is Montegrotto Terme, befaamd als thermaal kuuroord. Een aangename verrassing wanneer we Hotel Majestic binnenstappen. Het is zowaar een kuurhotel, met een uitgebreide wellness, en een duik in het verwarmde buitenzwembad doet deugd.   

1/3

Het stadscentrum van Vicenza loont de moeite.

© Rosie Cabbe

2/3

De houten brug in Bassano del Grappa.

© Rosie Cabbe

3/3

Een drankpauze onderweg.

© Rosie Cabbe

1/3

Het stadscentrum van Vicenza loont de moeite.

© Rosie Cabbe

2/3

De houten brug in Bassano del Grappa.

© Rosie Cabbe

3/3

Een drankpauze onderweg.

© Rosie Cabbe

Euganische heuvels

Op dag twee neemt de fietsapp me mee op een ontdekkingstocht doorheen de Euganische heuvels, de Colli Euganei in het Italiaans. Het is een wondermooi natuurgebied, rijk besprenkeld met pittoreske dorpjes en wijn- en olijfboomgaarden. De weg gaat op en af, maar bevat slechts één pittige klim. In Moncelice, een ommuurd middeleeuws stadje vol couleur locale en sfeervolle hoeken en kanten, is het heerlijk toeven.

De terugweg verloopt wel niet van een leien dakje. Een complete wegversperring op een landelijk wegeltje zorgt ervoor dat zowel mijn app als ik totaal gedesoriënteerd geraken. Gevolg: er staat plots vijftien kilometer meer op mijn Strava-app dan voorzien. Geen erg. De volgende ochtend beloon ik me met een stevige massage in het hotel. Zalig, maar best prijzig.  

Wieg van de grappa

De volgende twee dagen zijn respectievelijk Vicenza en Bassano del Grappa de eindbestemmingen. Richting Vicenza volg ik de lui meanderende rivier de Bacchiglione gedurende een hele tijd, terwijl de tocht naar Bassano del Grappa, thuishaven van de beroemde grappa, me vanuit de verte voortdurend confronteert met de besneeuwde uitlopers van de Alpen.

Ter plekke loont het de moeite om beide steden te voet te verkennen. Het ganse middeleeuwse stadscentrum van Vicenza prijkt op de werelderfgoedlijst van UNESCO, terwijl de bovenstad van Bassano zo weggelopen lijkt uit een middeleeuwse sprookjessetting. De overdekte houten brug in Bassano doet overigens wat denken aan de gelijknamige Ponte Vecchio in Firenze.

Stevige kuitenbijter

Onderweg tussen Bassano en Treviso staat de enige echte kuitenbijter op het programma: de klim naar het dorpje Asolo. Op het kleinste verzet geraak ik boven en daar trakteer ik mezelf op een lokale charcuterieschotel en een glas prosecco. Een must, want we vertoeven hier in proseccogebied.

1/2

Een terras in Asolo, waar de prosecco extra lekker smaakt.

© Rosie Cabbe

2/2

Zicht op Venetië, een van de meest betoverende steden in Europa.

© Rosie Cabbe

1/2

Een terras in Asolo, waar de prosecco extra lekker smaakt.

© Rosie Cabbe

2/2

Zicht op Venetië, een van de meest betoverende steden in Europa.

© Rosie Cabbe

En Treviso? Dat wordt omschreven als ‘de stad van het water’, met dank aan een druk netwerk van waterkanalen die het historische centrum doorkruisen en die het geheel een aparte charme bezorgen.

Hectische drukte

Langs idyllische rivierboorden en dwars door natuurparken fiets ik naar de eindbestemming: Venetië. Fiets- en autoverkeer is daar verboden, dus neem ik op het vasteland in Mestre de sneltrein richting de dogestad. Eenmaal gearriveerd voel ik me echter al snel onwennig tussen de meute toeristen die zich gehaast verplaatsen van treinstation Santa Lucia naar het San Marcoplein.

Na een week in de luwte, alleen op de fiets of soms in gezelschap, is het contrast met de hectische drukte in Venetië best heftig. Vandaar dat ik me via sluipwegen en andere achteraf steegjes een weg zoek richting het San Marcoplein. Venetië is natuurlijk een van de meest betoverende steden in Europa, maar op het iconische plein voel ik vooral heimwee naar mijn stalen ros en de vrijheid die ik ervoer tijdens mijn zesdaagse fietstocht door de regio.